من مثه یه برگ زردم که نشسته روی شاخه...

وقتی که برگی میفته ، دیگه هیشکی نمی خنده
همیشه دست درختا رو به آسمون بلنده

می دونی! دعای هر برگ، همیشه فقط همینه
نکنه یه روزی آخر، رو تن زمین بشینه

من مثه یه برگ زردم که نشسته روی شاخه
چشم براه یه نسیمم، دل من گرفته آخه

گنجشک و مترسک

یه روزی یه روزگاری

چند تا تک درخت نارون

میون مزرع گندم

پنجه تو خاک زده بودن

 

صبح زود یه دسته گنجشک

رو درختا مینشستن

واسه ی ساختن لونه

دل به شاخه ها می بستن

 

یه درختٍ تر و تازه

میونٍ جمعٍ درختا

عاشقٍ گنجشگکی بود

که میومد بعضی وقتا

همیشه فکر میکردم با قطار بعدی برمیگردی

تو رفتی! قلب خونه چِش براتِه             دلم، دلتنگ خورشید نگاتِه

می گفتی عاشق پروازی اما!               نگفتی آسمونا خاک پاتِه!

تو رفتی و دلم چشمامو تر کرد            همه شب ها رو با بارون سحر کرد

غمِ نادیدنت ای نازنینم                      تموم اشک هامو دربه در کرد