تفاوت فوتبال ما و اروپا

دیشب بازی استقلال و اف سی سئول بود که نهایتا با تساوی 2-2 به پایان رسید (که با توجه به باخت 2 بر صفر بازی قبل استقلال از رسیدن به فینال جام باشگاههای آسیا بازموند).

برگزار شدن مسابقات جام باشگاههای آسیا و اروپا در یک روز و پخش این بازیها از تلویزیون، باب مقایسه بین بازیهای اروپایی و آسیایی رو باز میکنه.

به نظر من دلیل برتری یک تیم بر تیم دیگه به این موارد خلاصه میشه:

1- فیزیک بدنی بازیکنان

2- تکنیک فردی بازیکنان

3-تاکتیک تیمی

4- روحیه تیم

 

 

به نظر من اگر منصفانه به این موارد نگاه کنیم به راحتی میشه فهمید که مورد 1 به راحتی با استفاده از یک مربی بدنساز خوب قابل دستیابیه. اگه یه مربی بدنساز خوب تیم رو سفت و سخت تمرین بده، تیم مشکل بدنی نخواهد داشت. حالا این تیم میخواد تیم آسیایی باشه یا اورپایی یا هرجای دیگه. (یادم میاد زمانی که علی دایی توی بایرن مونیخ بازی میکرد، بین فصل که به ایران اومده بود، توی برنامه نود حرف جالبی زد. میگفت من هر وقت از تمرین تیم ملی ایران برمیگردم به آلمان و سر تمرین بایرن مونیخ حاضر میشم، تا دو جلسه ، موقع تمرین بدنسازی حالت تهوع بهم دست میده. چون که بدنم ضعیف میشه و بازگشت به حالت قبل کار سختیه.)

2- مورد دوم هم مهمه اما باید توجه کرد که تکنیک یه امر نیمه ذاتیه. که بستگی به کشور و تیم نداره. همونطور که رئال مادرید بازیکنای تکنیکی مثل رونالدو و بیل رو داره، درکنارش هم بازیکنان معمولی رو هم داره. که این اصلا ربطی به ملیت و کشور و تیم نداره. مثل همین علی کریمی خودمون که توی همین آب و خاک به وجود اومده یا خداد عزیزی و یا خیلی های دیگه. پس در مورد تکنیک بازیکن ها باید گفت که هر تیمی چند تا بازیکن تکنیکی ، چند تا معمولی و چند تا هم بازیکن بد :) داره. گرچه مجموع سطوح تکنیکی بازیکنای هر دو تیم ممکنه با هم اختلاف زیادی پیدا کنه اما از تکنیک بازیکنا مهمتر، تاکتیک تیم هست.

3-تاکتیک تیمی: اگه بازی بارسلون و سلتیک رو در فصل قبل به خاطر داشته باشید (و همچنین بازی دو شب پیش این دو تیم) می بینید که سطح تکنیکی بازیکنان سلتیک قابل مقایسه با بازیکنای بارسلون نیست اما بارسلون در مقابل این حریف، خیلی دست و پا بسته بازی میکنه که دلیلش ترکیب خوب تیم و هماهنگی بازیکنا با همدیگه است.

اگه بازی های بارسلون رو تماشا کنین، هر بازیکن هنگامی که صاحب توپ میشه، چند گزینه برای پاس دادن داره و معمولا همیشه سه بازیکن در کنارش هستند. این طور میشه گفت که وقتی توپ به سمت یه بازیکن داره میره، هم تیمی هاش، سریعا خودشون رو در اطراف اون قرار میدن. و بازیکن قبل از اینکه توپ بهش برسه ، جای هم تیمی هاش رو به خوبی رصد میکنه و تصمیم میگیره به چه کسی پاس بده (توجه کنین که همه این کارها قبل از رسیدن توپ به بازیکن انجام میشه . به همین خاطره که به محض اینکه توپ به بازیکن میرسه، بدون معطلی پاس درست میده.) اما توی بازی تیم های ایرانی مثل همین استقلال، وقتی توپ به یه بازیکن میخواد برسه، همه هم تیمی هاش به سمت جلو حمله ور میشن و اطرافش رو خالی میکنن (این اشتباه اول) . بازیکن تا قبل از رسیدن توپ هیچ تصمیمی در مورد اینکه قرار به چه کسی پاس بده نمی گیره (این اشتباه دوم) . هنگامی که توپ به بازیکن میرسه، بازیکن تازه به اطراف نگاهی می اندازه و خودش رو در محاصره بازیکنای حریف می بینه. هیچ کدوم از هم تیمی هاش در اطرافش نیستن و در فاصله نسبتا دوری منتظر پاس هستند. به همین جهت بازیکن بصورت عجله ای مجبور به ارسال پاس بلند میشه که معمولا پاس بدی میشه و بدتر اینکه اکثر مواقع به دست حریف میفته(اشتباه سوم)

4 - روحیه تیم هم که یک آیتم فوق العاده مهمه که این یکی برخلاف تکنیک، فوق العاده به فرهنگ و ملیت افراد ربط داره. همه میدونیم که ما مردم احساسی ای هستیم. گرچه شاید در وهله اول شاید این خیلی بد به نظر برسه اما توجه کنید که اگه ما بتونیم، این مورد رو تحت کنترل در بیاریم، خیلی می تونه آیتم قدرت بخشی باشه.(همون طوری که استرالیا رو شکست دادیم. همون طوری که آمریکا رو شکست دادیم و همون طوری که خیلی از کارهای ناممکن رو انجام دادیم.)

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی